قیرهای محلول
قیر محلول مخلوطی از قیر و یک حلال مناسب است (برای نمونه نفت سفید یا بنزین). نوع و کیفیت قیر محلول به کیفیت قیر خالص اولیه، نوع حلال و مقدار حلال بستگی دارد. این قیر در دمای محیط مایع است یا با اندکی حرارت مایع می‌شود.
قیر محلول در انواع آسفالت‌های راه‌سازی به کار می‌رود. سرعت گیرش یا سفت شدن این نوع قیر به نوع حلال بستگی دارد.
نبود دسترسی به تجهیزات حرارت دادن قیر، تجزیه قیر در دماهای بالا، سرد شدن قیر در حین عملیات، ناممکن بودن نفوذ آن به مصالح متخلخل، ضرورت ایمنی کارگران، خطر آتش‌سوزی و زمان‌بر بودن کار سبب می‌شود در برخی موارد از قیر محلول استفاده شود.
قیر محلول در راه‌سازی برای اندود سطحی، اندود نفوذی، آسفالت سرد کارخانه‌ای یا مخلوط در محل به کار می‌رود.
قیرهای محلول بر اساس سرعت گیرش و نوع حلال به 3 گروه زیر تقسیم می‌شوند:
– قیر تندگیر (RC):
به دلیل سرعت بالای تبخیر بنزین، قیر حل‌شده در بنزین سریع‌تر سفت می‌شود. به این قیر، قیر تندگیر گفته می‌شود.
– قیر کندگیر (MC):
به قیر حل‌شده در نفت سفید، قیر کندگیر گفته می‌شود که سرعت تبخیر آن نسبت به بنزین کندتر و طولانی‌تر است.
– قیر دیرگیر (SC):
به قیرهایی که در گازوئیل یا نفت کوره حل می‌شوند، قیر دیرگیر گفته می‌شود